Dagboek 2019

Lieve Heike,

Op 14 juli 2012 zag je voor het eerst het levenslicht,
helaas deed je je ogen op 13 februari 2019 voor de allerlaatste keer dicht.

Als jonge pup kwam je terecht bij Nikkie die al even de baas was in ons huis,
dat was in het begin even wat gegrom van haar kant, maar al snel voelde je je er thuis.

Je deed haar na door op een goedgekeurde camping te rollen door het gras,
bij mooi weer lag je graag te zonnen om daarna even af te koelen in een waterplas.

Je was altijd vrolijk en blij als er iemand binnen kwam,
jij moest eerst gedag gezegd worden, daarna mocht ik pas naar pap en mam.

Een tas werd uitvoerig besnuffeld want wie weet zat daar wat voor jou in,
en 1 cadeau papiertje om kapot te scheuren was voor jou wel wat te min.

Kusjes geven deed je niet op commando, maar een poot geven kon je als de beste,
spelen en slapen met een stukje tong uit je bek na een goede wandeling was hetgeen wat er dan restte.

Dennis en ik rijden graag op een mountainbike, al mocht je er niet achter aan gaan,
maar zou je los lopen en de kans krijgen, dan had je het ook echt gedaan.

Hapsnoet, druktemaker, grietepiet en whitesocks waren een paar bijnamen die we je
gaven,
het maakte niet uit hoe we je noemden, je kwam toch altijd wel aandraven.

Het is uiteindelijk allemaal zo snel gegaan, het is nog amper te geloven,
binnen een paar uur was je overleden, nu moeten we door en dat zullen we aan je beloven.

We zijn dankbaar voor de mooie tijd die je bij ons was,
het is nu zo stil in huis, dat besef je altijd achteraf pas.

13 februari
Een zeer trieste mededeling: onze lieve, trouwe Heike is vannacht zeer plotseling overleden. Ze was pas 6 jaar en 7 maanden.
“Gelijk met haar stierf er wat in ons”.

20 januari
Yvonne is weer naar huis. Ik mis haar best wel. Maar nu is vrouwtje ziek geworden en moet ik alleen met de baas gaan wandelen. Maar als ik weer thuis kom van wandelen, dan ren ik nu op haar af.

16 januari
Het speeltje wat ik met kerst kreeg, piept niet meer in zijn staart. Wel nog als ik in zijn snuit bijt. Dus vrouwtje, graag even maken. Ik ga dan voor het vrouwtje zitten en wacht net zo lang tot ze klaar is. Duurt het mij te lang, dan geef ik een duwtje of leg mijn kop op haar schoot. Ze heeft een nieuw piepertje in de snuit gedaan en ook een of ander rammelding (komt uit het nijlpaard van Nikkie) in gedaan.
Als ik Fret, zo noemen ze mijn speeltje, nu oppak dan maakt ie al geluid en dan kan ik ook nog in zijn snuit en staart bijten. Super!!

Fret met pieper in snuit en staart en rammelding in buik

10 januari
Ik ben toch echt een hond die kan klokkijken. ’s Morgens om half 12 laat ik toch wel even merken dat het tijd is om te gaan wandelen, net zoals om half 5. Ook ’s avonds om half 11 laat ik het weten dat ik nog even een plasje wil doen voor het slapen gaan.
Ook op woensdagavond kan ik klok kijken. Dan komt meestal Yvonne langs. Om kwart over 9 ga ik al midden in de kamer zitten en blijf naar de deur kijken tot ze komt. Gisteravond moesten ze om me lachen. Ik zat keurig weer te kijken naar de deur of ze er al aan komt. Maar ze logeert hier natuurlijk en Yvonne zit op de bank te schateren. Nou, toen ben ik ook maar op de bank gesprongen en bij haar gaan liggen.

6 januari
Iedere keer als ik weer thuis kom van het wandelen, dan storm ik de kamer in om te kijken of Yvonne er nog wel is. Ze hebben een tafeltje voor de bank gezet, zodat ik niet direct haar been aanraak die op een stoel ligt. Maar ja, dan kan ik haar niet goed begroeten. Ik kijk, zie het tafeltje, neem een grote sprong over het tafeltje zo de bank op. Zo kan ik haar tenminste op mijn manier begroeten en ga gezellig ook op de bank liggen. Het tafeltje hebben ze maar weer weggezet.

2 januari
Ik begroette Yvonne (die hier tijdelijk logeert vanwege haar been en beneden slaapt) iets te uitbundig. Met mijn staart gooide ik een beker op de grond, kapot natuurlijk. Mijn eerste streek van dit jaar!

1 januari
Gisteravond om 23.15 ging ik naar buiten voor een plasje. Het knalde behoorlijk, maar ik was helemaal niet bang. Ik heb de baas, vrouwtje en Yvonne een knuffel gegeven toen het twaalf uur was. Daarna de trap op en naar het vuurwerk gekeken. Zag er mooi uit. 5 minuten later heb ik Yvonne een duw gegeven (zij zat met haar gipsen been op de leuning van mijn stoel) en heb me opgerold en ben gaan slapen.
Iedereen een fijn nieuw jaar. Wat zal ik dit jaar weer voor streken gaan uithalen?